02-05-2006

Johnell O, Scheele WH, Lu Y, Reginster JY, Need AG, Seeman E. Additive effects of raloxifene and alendronate on bone density and biochemical markers of bone remodeling in postmenopausal women with osteoporosis. J Clin Endocrinol Metab 2002; 87(3): 985-92

     Naukowcy z Wydziału Ortopedii Uniwersytetu w Malmö (Szwecja) przeprowadzili roczne badania mające na celu ocenę skuteczności leczenia osteoporozy u kobiet w wieku pomenopauzalnym raloksyfenem, alendronianem oraz kombinacją obu tych leków w porównaniu z placebo. Porównywano zmianę wartości BMD w odcinku lędźwiowym kręgosłupa, szyjce kości udowej oraz wartości biochemiczne markerów obrotu kostnego (osteokalcyna, fosfatazy zasadowa, telopeptyd C kolagenu typu I). Przebadano grupę 331 kobiet w przedziale od 2 lat od ostatniej miesiączki do 75 roku życia, u których wskaźnik      T-score szyjki kości udowej był mniejszy od –2.0. Kobiety podzielono na 4 grupy, które  codziennie przez 12 miesięcy otrzymywały wyłącznie placebo, 60 mg raloksyfenu, 10 mg alendronianu lub 60 mg raloksyfenu i 10 mg alendronianu.

     Zarówno raloksyfen i alendronian podawane osobno, jak i w kombinacji powodowały wzrost BMD szyjki kości udowej i lędźwiowego odcinka kręgosłupa oraz spadek wszystkich biochemicznych markerów przebudowy kości. Terapia łączona raloksyfenem i aldendronianem spowodowała  większy wzrost BMD szyjki kości udowej (o 3,7%) niż każdy z tych leków osobno (odpowiednio o 1,7%, 2,7%). Przyrost wartości BMD odcinka lędźwiowego kręgosłupa był podobny w grupie kobiet otrzymujących tylko alendronian jak i w grupie kobiet leczonych terapia kombinowaną i wyniósł on 4,3%. W przypadku kobiet leczonych tylko raloksyfenem wartość BMD wzrosła o 2,1%.  Zmiany markerów przebudowy kości były najbardziej obniżone w grupie terapii łączonej (od 54,1% do 81,0%).

Z powyższych badań wynikają następujące praktyczne i kliniczne wnioski:

1. Terapia łączona raloksyfenem i alendronianem w większym stopniu niż każdym z tych leków osobno zmniejszała wartości markerów obrotu kości, czego skutkiem był przyrost wartości BMD.

2. Nie jest jednak znany wpływ takiego leczenia na obniżenie ryzyka złamań w tej grupie chorych.

 

Artykuł dostępny w wersji pełnotekstowej na stronie internetowej The Journal of Clinical Endocrinology & Metabolism 

 

Podobne doniesienia

Rossini M, Bianchi G, Di Munno O, Giannini S, Minisola S, Sinigaglia L, Adami S. Determinants of adherence to osteoporosis treatment in clinical practice. Osteoporos Int 2006 Mar 15; [Epub ahead of print] 

Delaney MF. Strategies for the prevention and treatment of osteoporosis during early postmenopause. Am J Obstet Gynecol 2006; 194(2 Suppl): S12-23

Michalska D, Stepan JJ, Basson BR, Pavo I. The effect of raloxifene after discontinuation of long-term alendronate treatment of postmenopausal osteoporosis. J Clin Endocrinol Metab 2006; 91(3): 870-7

Hamdy RC, Chesnut CH 3rd, Gass ML, Holick MF, Leib ES, Lewiecki ME, Maricic M, Watts NB. Review of treatment modalities for postmenopausal osteoporosis. South Med J 2005; 98(10): 1000-14; quiz 1015-7, 1048

Vestergaard P. Anti-resorptive therapy for the prevention of postmenopausal osteoporosis: when should treatment begin? Treat Endocrinol 2005; 4(5): 263-77

opr. Piotr Leszczyński, Paweł Hrycaj

 

 

Ostatnia aktualizacja 02 maja 2006 o godzinie 20:15

© Zakład Reumatologii i Immunologii Klinicznej AM